Bah bah, ik heb nauwelijks geslapen vanacht! Blijkbaar heb ik de neiging om te tandenknarsen of mijn kaken stevig op mekaar te plaatsen 's nachts!

 

Normaal gesproken zou dat geen probleem moeten zijn, ware 't niet dat..... ik al maanden met een losse kies rond loop! En die kies zit momenteel zo los, dat ie al een milimeter ofzo uit zijn normale positie staat!

 

Ken je dat gevoel nog van vroeger? Als je een losse tand of kies had, dat je er dan constant aan zat te frunniken? Op een gegeven moment begon 't dan iritant pijn te doen, en als je dan je kaken op mekaar zette, dan leek 't alsof de losse tand dubbel sloeg, met als gevolg zo'n flinke pijnscheut. Nou, zo voelt dat bij mij dus ook! Kei iritant, ik betrap mezelf erop dat ik er zelfs een ietwat rot humeur heb.

 

En dus heb ik vanmorgen... op deze heugelijke dag (ik ben vandaag 41 geworden)... de tandarts gebeld. Ik kan rond kwart voor 11 terecht.

 

Pfff... Op dit moment heb ik zoiets van: "trek 'm er maar meteen uit", maar ik durf te wedden, dat als ik strakkies in die stoel lig, ik wit weg zal trekken! Want ik ben bang voor de tandarts. Zeker als er spuiten bij te pas komen. Het zou niet de eerste keer zijn dat ik er van mijn stokkie zou gaan!

 

Dus duim maar voor me, dat ik rond de middag én van die wiebelkies af ben... én van die tandarts!

 

 

Ben jij ook ergens ontzettend bang voor?

	I wrote your name in the sky, but the wind blew it away. I wrote your name in the sand, but the waves washed it away. I wrote your name in my heart, and forever it will stay. Karin

 

 

Er zijn van die momenten, dat je in de auto zit ofzo, en ineens hoor je een stukje muziek dat je helemaal ontroert. Van de week had ik zo'n moment.

 

Ik moest en zou de naam van de muziek te weten komen en dus zat ik bij thuiskomst meteen te googlen. Het bleek te gaan om "November" van Rowwen Heze.

 

Het raakte me zelfs zo, dat ik er voor mijn gevoel echt iets mee moest doen. Enzo zat ik vanmorgen te knutselen met Windows Movie Maker...

 

Het resultaat : wat mooie plaatjes gecombineerd met een gedichtje, en als achtergrond een instrumentaal stukje "November".

 

Wat kan jou enorm raken?

 

 

We hebben geslapen, gevreeën, gepraat urenlang aan een stuk
We droomden ut dak naar beneden, de wegen warm van geluk
We lachten, we leefden, we baalden, waren moe of we hadden 't druk
We merkten nie hoe we verdwaalde, de wegen warm van geluk
De wegen warm van gelala

 

Alleen ik, alleen ik was de reden, waarom maak ik alles stuk
Waarom nie gewoon dik tevreden, tevreden hier met dit geluk
Ik dacht alleen aan jouw in m'n armen, als ik jouw tegen mij aandruk
Dan zal ik jouw voor altijd verwarmen, en val ik uiteen van geluk
en val ik uiteen van gelala

 

Ik keek veel te diep in jouw ogen, ik raakte compleet van m'n stuk
Ik gaf alles in m'n vermogen, voor een moment van geluk
En nou droem ik van ow ien mien ermen, van hoe ik ow tege mej an druk
ow wil ik vur altied verwermen, vur altied mit un bitje geluk
Vur altied mit un bitje geluk
jalalala

Mijn leven is even een puinhoop. 't staat op z'n kop!

Soms weet ik niet meer of ik van voor of van achter leef.

 

Ik dacht dat ik in de loop der jaren een sterk persoontje was geworden en dat ik heel wat aan kon.

Door de dingen die ik in 't verleden mee heb gemaakt, ben ik sterker geworden... dacht ik!

 

Ja DACHT IK.

 

Vooral door mensen van wie ik veel liefde kreeg, wist ik alles te overwinnen en leerde ik weer te genieten. Ik leerde zelf weer liefde te geven en mensen te vertrouwen.

 

Maar op dit moment is 't weer allemaal terug bij af. Ik voel me een wrak. Alsof de grond onder mijn voeten is weg gevaagd.

 

Ik twijfel aan alles en iedereen. En 't ergste  van alles misschien nog wel: ik twijfel aan mezelf! Mijn intuïtie deugt niet meer. Ik kan er niet meer op vertrouwen. Het maakt me bang, boos en verdrietig tegelijk. Ik snap 't niet meer....

Goejemorge allemaal! Lekker geslapen? Nou, ik wel... alleen was de nacht zo kort.... haha. Maarja, dat is een algemeen bekend probleem voor mij. Ik ga 's avonds meestal rond een uur of 12 naar bed en 's morgens tussen 6 en half 7 komt er weer leven in huis. En dan bedoel ik niet zomaar 'wat leven', maar echt een luidruchtige invasie van leven.

 

 

 

 

En toen kwam er een zin van Brian die ik vervolgens een kwartier lang heb moeten aanhoren, omdat hij ze zo grappig vond.

 

Sven begreep de clue niet echt, totdat Brian hem een tip gaf: haal de 2e en 5e spatie maar eens weg! Sponge Bob was ineens niet meer interessant, de schoenen zaten ineens niet meer te strak, de busreis geen probleem meer en Brian en Sven waren weer beste vriendjes die samen lol hadden en zelfs de slappe lach kregen!  Heerlijk om te zien....  wat (kinder)humor met je kan doen!

 

Zo, nu is het bijna half negen! Het is weer rustig in huis. Ik kruip nog even terug mijn bed in! Wat kan jouw dag weer goed maken?

In de tijd dat we nog geen kinderen hadden, en in de jaren dat de jongens nog veel sliepen, verslond ik elke week wel een boek. Denk dat je 't wel een verslaving kon noemen. We waren bij de boekenclub, en lid van de bibliotheek, en ik had een verlanglijstje waar geen eind aan kwam. Er waren altijd wel boeken, waarvan ik gehoord had of recensies had gelezen, die ik nog 'moest' hebben.

 

De laatste jaren heb ik 't te druk met andere dingen om de tijd te nemen voor een boek. Nouja, druk? je hebt 't zo druk als je het jezelf maakt natuurlijk, maar op de een of andere manier kom ik er niet aan toe, of het is te druk om me heen, óf ik ben gewoon te moe in mijn hoofd om te lezen. Dan kan ik een bladzijde drie keer lezen, en nog dringt de inhoud niet tot me door.

 

Een paar maanden geleden, belandde ik per toeval op een advertentie in de Quest. 'Het was van Luisterrijk.nl. Een site waar je boeken in mp3 kunt bestellen. Ik werd nieuwsgierig en melde me dus aan, zodat ik één keer een gratis boek mocht downloaden.

 

 

     

 

    

 

 

 

Heb jij al eens een luisterboek gelezen? En wat is volgens jou een echte aanrader?

 

Wat een snertweer was 't gisteren he! De jongens zaten binnen met een stel vriendjes. De een met een Nintendo DS, twee anderen lui en languit op de bank, en weer twee anderen stónden te tennissen en te zwaaien met hun WII-rackets voor de televisie.

 

En daar zat ik dan... klaar met mijn huishoudelijk werk, toe te kijken hoe de kids zich amuseerden. Voor eventjes wel leuk, maar uhhh... eigenlijk verveelde ik me een beetje. En wat doe je dan als je je verveelt? Juist ja, dan kruip ik achter de laptop. Even kijken of daar nog iets te beleven valt.

 

Hmm, niemand online op msn, geen interessante mailtjes meer binnen, dus dan maar wat anders bedenken. Waarschijnlijk is 't typisch een verveelsymtoom, maar als ik me verveel, begint mijn maag te borrelen en krijg ik honger (lees: zin in wat lekkers). Dus hup, eerst de kast overhoop gehaald, een zak ships met de jongens naar binnen gewerkt, en warme choco voor ons allen gemaakt. Weer een kwartiertje later begint mijn buik opnieuw te rommelen... Verrek, ik heb ECHT honger! Wat zouden we eens eten 's avonds? Ik had wel zin in een echt wintermaaltje! Iets dat goed vult! Enzo belandde ik op Mijnreceptenboek.nl om me te verdiepen in de seizoensrecepten. Gek he, als je dan die recepten leest, ruik je 't al bijna. Tenminste zo werkt dat bij mij: ik rook de erwtensoep al....

 

Twee uurtjes later stond ik al kwijlend boven de pruttelende 6-literspan vol spliterwten, beenhammetjes, selderij, wortelen, prei en knoflook. Heerlijk dat aroma; 't héle huis rook zaaaaalig. Tot slot alles 'fijn geprakt' met de staafmixer en de rookworst er door en smullen maar! Mjammie, wat was dat lekker zeg! Onze Brian had voor de pannekoeken gezorgd, en ook die waren verrukkelijk!

 

Maar toen.... die nacht.....

 

Oei oei... de aroma's van de (lees: MIJN) heerlijke erwtensoep transformeerden zich in andere pruttelende luchtjes. Vooral vanonder het dekbed vandaan, of de toilet. Tjeetje, zelfs de Brise Neutriliser kon 't niet meer aan!

 

Is dit nu wat je noemt een erwtensoepsyndroom?

't is alweer bijna 13 jaar geleden dat onze Brian werd geboren. Gisteren zat ik even in de fotobox te kijken naar zijn baby- en kleuterfoto's. Op zo'n moment lijkt 't alsof de tijd voorbij is gevlogen. Brian was wat je noemde een voorbeeldkind. Hij vond alles prima, sliep waneer je hem in bed legde en at wat je hem voorschotelde.

 

Onze jongste zoon Sven kwam nog geen 2 jaar na Brian ter wereld. Sven was meteen al een druktemakertje. Hij had veel minder slaap nodig, was veel selectiever met wat ie wilde drinken/eten en eiste veel meer aandacht op. Op zich een vrolijk kereltje hoor, maar owee... als hem iets niet zinde, dan liet hij 't ook meteen weten.

 

Terwijl wij rustig ons leventje leiden met ons gezinnetje, liepen diverse vrienden van ons met hun kinderen naar fysiotherapie, spraaklessen en zelfs psychologen. Ik dacht nog: wij mogen ons toch wel gelukkig prijzen, dat ons zoiets bespaard blijft.

Toen kwamen de eerste klachten van school. Brian leefde in zijn eigen wereldje, had weinig vriendjes en kon slecht kontakten leggen. Sven had ook een sociale achterstand, en bleek extra aandacht nodig te hebben op school. Ik werd met een regelmaat van 1 á 2 keer per week gebeld, met de vraag of ik Sven wilde komen halen, omdat 't echt niet ging. Op een gegeven moment besloot de school zelfs ontheffing van leerplicht aan te vragen, omdat Sven de lessen zodanig verstoorde dat meneer geen aandacht meer aan andere kinderen kon geven. Ook Brian kon op school niet 100% 'naar wens van school' mee. Het deed me pijn dat ze niet met uitstapjes of schoolkamp mee mochten. School adviseerde ons hulp te zoeken.... en vanaf dat moment raakte alles in een stroomversnelling.

 

Via 't BCO, de GGD en huisarts belandden we bij de Mutsaersstichting. Daar werden onderzoeken gedaan en al gauw bleek dat zowel Sven als Brian een vorm van autisme hebben. PDD-NOS. Vroeger werden zulke kinderen  bestempeld tot 'moelijk opvoedbaar'.

 

Intussen komt er eens in de week een ambulant begeleidster, die ons helpt met inzichten te krijgen in 't denken en doen van onze kinderen. We hebben inmiddels geleerd dat structuur voor Brian en Sven heel belangrijk zijn. Nóg belangrijker dan bij 'gezonde' kinderen. Alhoewel we dagelijks een strakke structuur hanteren, valt 't niet altijd mee. Vooral Svens gedrag is zo onvoorspelbaar. Hij is de druktemaker van de twee, kan geen minuut stil zitten en is het ene moment uitermate vrolijk, maar zijn gedrag kan door 'niets' omslaan in agressief en vervelend. Brian is juist 't tegenovergestelde. Hij is de binnenvetter en moeilijker in te schatten.

 

Soms zit ik met mijn handen in 't haar en weet ik niet hoe ik Sven rustig krijg. Als ik dan de Mutsaerstichting bel en om hulp vraag krijg ik als antwoord dat ik vooral aan die structuur moet denken. Pffff.... dat doe ik toch ook?!? Op so'n moment krijg ik 't gevoel dat zelfs de Mutsaerstichting me niet begript. Ik wil weten hoe ik om moet gaan met agressief gedrag. Ik kan Sven wel op z'n kamer zetten (om rustig te worden), maar dan sloopt hij de hele boel. Als ik rustig met hem probeer te praten, krijg ik geen toegang, dan lijkt hij van beton. Afleiding (een spelletje ofzo) werkt ook niet, want op zo'n moment wil hij letterlijk niks.

 

Brian en Sven zitten sinds dit jaar allebei op een school die gespecialiseerd is in autisme. In 't algemeen gaat 't best goed. Alleen zijn er nog problemen in de bus met Sven. Op advies van school gaan we nu kijken of we in aanmerking komen voor een privétaxi voor hem.

 

Volgende week hebben we de eerste ouderavond, waar ook de behandelplannen zullen worden besproken. Ik ben benieuwd....